เซ็ง ว่ะ...

   ประกาศตัวซะขนาดนั้น ไม่รู้ ก็ให้มันรู้ไป

   
   ราดหน้า น้องหมาที่บ้าน ตายซะละ...  เศร้าเรย
   จริง ๆ ก็ตายไปตั้งแต่ต้นปีแล้วอ่ะ   คิดถึงง่ะ
   ตาก็บอดข้างนึง ยังทะลึ่งไม่ดูทาง  ว่ิงไปชน มอไซต์ ซะงั้น 
   แม่ช่วยไม่ทัน ตายไปต่อหน้าต่อตา.... 
   กว่าจะโทบอกนุ่ย ก็เป็นอาทิตย์  บอกว่ากลัวนุ่ยเสียใจ
   รู้มั้ย มันเสียใจยิ่งกว่า เมื่อมารู้ทีหลัง

   เลี้ยงดู กันมาตั้งแต่สมัยเรียน ปี 3 ตอนตัวกะปิ๊ดเดียว
   อยู่กิน หลับนอน ด้วยกันที่หอพัก
   ยังเคย ทะเลาะ กับ มุสลิมห้องข้าง ๆ ด้วย เพราะพวกนั้น กลัวหมา กะอีแค่ลูกหมาก็เหอะ
   จากกันก็ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่  นานๆ ทีได้กลับไปเยี่ยม
   เจอกันทีไร  จำได้ไม่ลืม  กระดึกหางดุ๊กๆ  เดินตามตูดตลอด
   เราไปไหน มันไปนั่น   เรานอนไหน มันนอนนั่น
   เล่นแรงๆ กับมันได้คนเดียว   คนอื่นยุ่ง ๆ มันจะงับเอา

   ราดหน้า หมาตัวผู้ ที่ไม่เคยได้แอ้มสาว   ก็ตัวเล็กปีนไม่ถึงนี่หว่า...
   ได้แต่เด๊าะขา เจ้าของไปวัน ๆ .....
   ( ทำไม เลี้ยงอะไรๆ มันชอบเด๊าะขาไปหมดเลยวะ ไอ่ปื้ดก็อีกตัว ชอบจ๊าง..... )
   เคยคิดว่า ซักวัน จะพาไอ่ปื้ด ไปคารวะ ศิษย์พี่ใหญ่..  แต่ไม่ทันแล้วปื้ดเอ๊ยยย
   เกิดชาติหน้า(หมา) มีจริงฉันใด ขอให้ได้เจอกันอีกนะ .... ส๊าาาา ธุ.....

----------- รูปนี้ ก็ถ่ายไว้ตั้งแต่ตอน กลับไปรับปริญญา ปี 48 โน้นแน่ะ    คิดถึงนะ o_O ------------------------------------